Machinist als meeuwendokter

In de haven van Amsterdam komt er geregeld een kustschip met een lading potgrond voor tuinders en tuincentra. Het weerzien van de bemanning is vaak gezellig en ik word steevast volgestopt met koek en koffie. Eén van de redenen van deze hartelijke ontvangst is ongetwijfeld dat ik simkaartjes en opwaardeervouchers voor ze meebreng. De tijd om deze in het zeemanshuis te kopen ontbreekt hen namelijk vaak.

Eén van de zeevarenden heeft opvallend minder belangstelling voor zijn mobiele telefoon dan zijn collega’s. Als ik vraag naar de manier waarop hij zijn vrije tijd besteedt vertelt de Oost- Europeaan over zijn liefde voor dieren. Tijdens zijn verblijf aan boord blijkt hij al vele gewonde vogels te hebben verzorgd. Op mijn vraag hoe hij deze dieren weet te vinden antwoordt hij dat dieren in moeilijkheden op zee vaak de beschutting van een schip opzoeken. Ook vindt hij wel eens dieren in de buurt van de gangway als het schip voor de kant ligt. Volgens hem vragen dieren dan intuïtief om hulp. Niet voor niets neemt hij dan ook elke keer een emmertje vogelvoer van huis mee aan boord.

Sommige vogels blijken voornamelijk maar hongerig en dorstig en zijn er na een paar dagen goed eten en drinken weer helemaal bovenop. Andere dieren zijn aangevallen of hebben om onbekende redenen een gebroken poot of vleugel die gespalkt moet worden.

Tot mijn grote verbazing vertelt de HWTTK dat tijdens hun herstelperiode vogels ook mak worden. Hij laat me een foto zien van een meeuw die op zijn schouder zit terwijl hij aan zijn bureau zit te werken. Zelfs als ze alweer kunnen vliegen blijken de ‘wilde’ vogels toch te poepen op het daartoe bestemde papier en karton.

We praten door over de relatie tussen mens en dier. Ook de heilige Franciscus komt aan bod maar plotseling schrikt de machinist van de tijd. Hij moet nodig weer aan het werk! We nemen afscheid en ik bedankt hem voor zijn verhaal waar ik bijzondere dingen van heb geleerd. Ik heb zo geboeid zitten luisteren dat ik mijn koffie koud heb laten worden. De Filippijnse kok informeert voorzichtig of er misschien iets mis mee is. Hij weet dat ik enorm van koffie hou en meestal wel twee bakken drink.

Om de kok gerust te stellen en omdat ik het zo lekker vind vraag ik ook dit keer om een (warme) tweede bak. Daarna verdwijnt hij naar zijn keuken waar hij onmiddellijk in de weer is met zijn smartphone. Meer om de tijd te doden dan dat ik trek heb, eet ik een paar koekjes. Snel daarna vertrek ik al naar het volgende schip.

Leon Rasser